nadjaschrijft

het laatste bericht

2010-08-06T11:18:00.001+02:00

Wij hebben allen vleugels

verborgen onder onze jas,

het is maar eerst wanneer

wij durven vliegen dat we

weten hoe eenvoudig het

opstijgen eigenlijk was.

U vindt mij voortaan

indien u dat echt wil

http://rodeborstjesenblozendebillen.blogspot.com/

Gevederde groet.

Verweer

2010-04-21T23:20:00.029+02:00

(The die is cast - Menace Ruine)

Ik heb hem traag vermoord, Pieter. Hij heeft er niet veel tegenin gebracht. Zoals altijd wanneer ik iets besliste. Het is niet dat ik bewust besloten had dat hij moest sterven, het was eerder een gevolg van mijn verkrampte handen rond zijn malse, meegaande strottenhoofd.

Oker

2010-02-19T14:51:00.011+01:00

Het volledige verhaal kan u vanaf nu op simpel verzoek via mail ontvangen.

[...]

Er hing die dag nasmeulende compostgeur in de lucht, dat was gebruikelijk zo vroeg op de ochtend. Ondanks het uur gaven de straatstenen reeds veelbelovende warmte af, ze gloeiden nog na van de opmerkelijk hoge temperaturen de laatste dagen. In de tram stonden de passagiers afgemat en broeierig voor zich uit te staren. Ik liet me meedeinen met de dansende schijf in het midden van de hermelijntram. Toen we onder de grond verdwenen knipte de conducteur plots een kil licht aan dat niet lang zou standhouden. Ik keek rond en begon het aantal passagiers te tellen maar werd afgeleid door de flikkerende lampjes.
Er ontstond een vreemde, hallucinante sfeer alsof ik in een surrealistische filmsequentie verzeild was geraakt die meestal voorafging aan de komst van één of ander duister personnage. En toen ging het licht uit. Een paar seconden. Ik voelde iemand tegen me aanbotsen en dan weer verontschuldigend wegschuifelen. Niemand panikeerde echt maar je voelde de spanning wel stijgen. Na een poosje ging het licht terug aan. Dat was het moment dat we aan het volgende perron stopten en jij opstapte. Je ging recht tegenover mij staan op de draaischijf en greep niet naar een stang of een andere houvast. Ik vroeg me af hoe lang je dat zonder omvallen zou gaan uithouden. Maar je was een volleerd danseres op een gewillig podium en het scheen je niet te kunnen schelen dat ik je schaamteloos aanstaarde. Jij staarde trouwens gewoon terug. Het vuur stond me op de wangen. Ik geloof dat ik er wel heel gek uitzag, aangeschoten of gedrogeerd.
Je leek te vergeten dat er andere passagiers meereden en dat het waarschijnlijk opviel dat wij elkaar heel die tijd onafgebroken aankeken. Ik vergat hen ook. Je lichaam was een kathedraal en ik was de pelgrim die er een kaars wilde ontsteken. De tijd stond stil, de priester aan het stuur reed een geruisloze dienst en in de koorabsis stierven de echo’s weg. Tot de volgende halte opdoemde en je in beweging kwam. Mensen zetten een stap opzij voor jou en in één moeite voor mij, ze wisten eerder dan ikzelf wat ik zou gaan doen.

[...]

Springen

2009-09-17T22:57:00.004+02:00

Soms moet een mens. Ook al boezemt het duister angst in. Ook al is de kans op pijn, deuken of onherroepelijke schade reëel.
.

Toch moet een mens. Al was het maar om te groeien. Om te leren dat getrotseerd leed en opgeblonken deuken een mooier verhaal vertellen.
.

Ja, dat een mens moet, dat staat vast. Wie weet misschien zelfs om te ontdekken dat er daar beneden een plaats is voor je, tussen de andere waaghalzen. Dat men je daar graag ziet en niet wilt laten gaan.
.

Het is daarom dat een mens moet springen.

Ik knijp nu m'n ogen dicht, druk m'n neus toe en spring in het zwarte gat dat 'manuscript inzenden' heet.
.

U begrijpt dat alles wat me dierbaar is meegaat als handbagage. U zal hier een paar titels moeten missen, maar hopelijk keren ze terug onder een andere vorm. Op mat beige papier met harde kaft, geurend naar metaal en Pruisisch blauw.
.
.

Wat jij niet ziet

2009-06-30T15:12:00.011+02:00

Nadja Schrijft hier vaak over donkere figuren en mysterieuze schaduwen. Dat mag. Dat zal ze ook blijven doen.

Maar Nadja zelf Ziet het leven anders. Lichtvoetiger, speelser.
Ze is ook veerkrachtiger dan haar leeftijd of uiterlijk soms doen vermoeden.

Lezers die deze dimensie ook willen leren kennen, kunnen daarvoor terecht bij de kersverse zusterblog:
Nadja Ziet Wat Jij Niet Ziet.

Clair Obscur

En op het witte doek schilder ik een brug tussen licht en donker.
Twee ogen in eenzelfde gezicht.
Het ene oog kijkt verder dan de neus. Het andere blijft dichter bij huis.
Gaandeweg ontwikkelen ze dieptezicht.
Visie is niet kunnen kijken, maar willen zien.

Hoofdstuk 1: De spelonk

2009-06-23T13:40:00.013+02:00

Terwijl zij giechelend haar rokje weer op sociaal aanvaarbare hoogte trekt, laat Peter zijn handen over haar kokervormige taille lopen.

'Ik heb zelden zo'n smalle tussen mijn handen gehad.' Hij spreekt het bijna vertederd uit.

Ze reageert niet, schikt haar wilde bos haar tot een meer bescheiden boeket. De ruimte waarin ze zich bevinden is door een grote klimstuik onttrokken aan het oog van de passant maar biedt genoeg plaats voor een klein kaartgezelschap. Hij hoeft z'n broek nog even niet volledig op te trekken. Zodadelijk kan hij de blaas ledigen wanneer z’n generaal er klaar voor is.

In het grasveld voor de spelonk heeft het immens populaire, literaire festival 'Dag van de Misdaad' z'n tenten opgesteld. Peter denkt aan z'n duvelglas dat warm staat te worden. Hij glimlacht en wordt een beetje opgewonden van het idee dat daar op het plein honderden liefhebbers van de fictieve misdaad rondlopen. Terwijl hij, gevierd schrijver, zich zojuist werkelijk aan een misdrijf heeft bezondigd. Een heerlijk misdrijf, dat wel. Tenminste, als je er in het openbaar op betrapt wordt. Hij heeft nog geen zin om zich weer onder het volk te begeven. Hier voelt hij zich jong en anoniem. Even geen horde door adoratie bevangen lezers die hem bestoken met eigen creatieve papiermanoeuvres .

'Laten we elkaar nog eventjes vasthouden.' Zijn stem klinkt vreemd en kwetsbaar.

Ze giechelt weer. Begint dan obsceen hard te lachen. Plots ziet ze er helemaal anders uit. Haar luchtige zwarte krullen zijn veranderd in donkere, stugge vingers die haar hoofd beteugelen. Haar verliefde blik is verdwenen uit de staalblauwe ogen die hem glashard uitlachen. Zelfs haar lach is niet die van een speels, dweperig fanmeisje meer maar eerder die van een helleveeg die wraak zint op allen die haar dwarsbomen.

Peter herinnert zich meteen weer haar plagerige klacht over de moord op het populaire hoofdpersonnage in zijn romanserie. In de slotroman schreef hij ergens: "Soms weet je dat het goed fout zal gaan, nog voor de signalen zich duidelijk manifsteren." Dat hij daar nu aan denkt, stelt hem niet echt gerust. Een ijskoude hand omklemt zijn hart.

Wat volgt is een snelle sequentie van beelden en sensaties die hij amper weet te interpreteren. Het filmpje op zijn netvlies loopt sneller dan dat Peter het kan verwerken. Daarom is het laatste wat hij bewust op het witte doek ziet een grijnzende dame met een blinkend lemmet en vervolgens de donkerrode geiser tussen zijn benen die het laatste beetje leven uit hem laat gutsen op de aarde naast de oude omwalling van de Antwerpse stad.

Dit verhaal begon als knipoog naar Rudy Soetewey, één van onze Vlaamse Stieg Larssons die ik op de eerste Dag van de Misdaad leerde kennen als charmante man met een fijnzinnig gevoel voor humor. De ontdekking van de spelonk is de zijne. De fantasie eromheen de mijne.
Ondertussen is de vertelling een eigen leven gaan leiden. Een vervolg zit in de vingers en zelfs al een stuk op harde schijf. Benieuwd of jullie uitkijken naar hoofdstuk 2, misschien wel 3, 4,...

Dag Van De Misdaad

2009-06-21T19:56:00.001+02:00

21 juni 2009

Met een voorzichtig debuut van 500 festivalgangers op een wisselvallige zondagnamiddag beet Dag van de Misdaad de spits af.
Het was lang geleden dat ik nog eens met lijf en leden productief heb kunnen zijn. Rust roest, zelfs al is deze voorgeschreven door witte schorten.
Dat ik samen met de toffe schouders van Groeparthur mijn schouders heb mogen zetten onder dit initiatief van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs, was meer dan fijn.
Ik schonk de zon in een glas en zag dat het goed was. Al mocht de Duvelkraag voor sommigen wat minder schuimen. Maar aan die vaardigheid, beste tooghangers, wordt gewerkt! Ik heb een kenner in huis.

9 juni 2009

Hebt u uw roeping als misdadiger gemist? Geen nood. U kan uw schade op zondag 21 juni inhalen. Door bijvoorbeeld deel te nemen aan een virtuele schietoefening in het politiegebouw de Oudaan onder het wakende oog van Christian De Coninck, politiecommissaris én auteur van drie politieromans.

Katrien Ryserhove trakteert u in het Fakkeltheater op een theatermonoloog gebaseerd op haar surrealistische en psychologische misdaadroman 'Milde Waanzin'.

Of wat dacht u van een heus moordspel in het Vleeshuis? Patrick Bernauw weet zijn locaties te kiezen! Deze artistieke duizendpoot is auteur/scenarist/acteur/regisseur en ondermeer co-auteur van kleppers als Sedes en Belli en Wittekerke. Hij ontrafelt samen met u de misdaad in "Commerce Zonder Toekomst".

Dat auteurs ook kunnen zingen, bewijst Rudy Soetewey met zijn muziekgroepje 'Hoedoedet' dat zijn repertoire van Folk, country en blues brengt op zijn Antwerps met een grote dosis humor en actualiteit. Zijn podium en uw dansvloer: het Steenplein.

Oh ja, en als je goed oplet, kan je een bekende medewerker spotten. Rarara...

Troost is een onverwachte bui.

2009-06-16T19:11:00.007+02:00

Daar. Ik zie jou wandelen, met je paraplu paraat.
Onder lekkende bomen, tussen ondiepe vijvers. Op
straat. Je schept ongewild water in je schoenen
en lacht. Denkt, was ik een kind, ik schopte ze uit.
Zure regen op je gezicht en een grimas, wat nu
melancholie heet, noemde je vroeger gewoon een plas.

Woorden

2009-06-16T13:16:00.013+02:00

Ik weef en weef
een web rondom het huis.
Spin draden rond
m'n lief en kind.

In netten gevangen,
m'n stoutste dromen
ambities
en wind, want

kijk mij waaien,
pas maar op. Briesend
over je akkers en
temidden van je kamers.

Ik blaas en blaas
door het koren en het kaf, spaar kapel
noch graf. Loei dwars door
gewapend beton en je nachthemd heen.

Tot
alle bagger boven drijft.

Tot
enkel jouw naakte waarheid over blijft.

Migraineman

2009-05-24T19:31:00.005+02:00

Er staat iemand achter me. Ik voel hem trekken aan de pezen van m’n ogen. Sterren schieten uit ooghoeken en lenzen plooien dubbel. Het hoornvlies kraakt dat het een lieve deugd is, vooral perifeer, maar ook mijn cataract doet mee en breekt in duizend stukjes.

Dat die persoon even een stap opzij zet, twee naar voor, opnieuw één opzij en dan een halve slag draaien. Mijn handen liggen met de palmen hemelwaarts. In elke hand een aspirine, dat moet voldoende zijn. Ga er dan nog maar eens aanhangen.

Behoud de begeerte, 22/05/09

2009-05-23T22:26:00.006+02:00

Er valt een molen stil. Je kan een speld horen

prikken in teder vel.

Wat me rest is tumult, jouw

tumult. In hoofd en hart en

(zou ik durven)

in omhelzende ogen.

Ja die boon, dat wordt een aardige kluif.

Tijd dat ik mijn stoute verwachtingen insnoer

in kanten verzen van jouw ruis, je

gedruis, de wind onder mijn wieken.

Och, jongen toch, mijn schattige

speerwerpertje, moest dat nu echt.

Mijn hart werd vaker doorboord, maar nooit

zo schoon als vanavond. Als een jong en glimmend

maagdenvlies.

opgedragen aan Maarten Ingels

Twee brieven

2009-05-01T16:45:00.009+02:00

Brief aan Floor I

Het was een uitzonderlijk warme dag voor de tijd van het jaar. Je was, in de armen van je bevrijder, niet meer dan een opgeplooid bundeltje angst. Je stelten onhandig erbovenuit stekend, je zwanenhals deemoedig gebogen. En dan, je ogen. Zij die me overhaald hadden, want nog voor we elkaar kenden, was ik verloren. Wist je dat?

Je was vuil, van al die maanden zwerven, het ruwe overleven, het ontwijken van grijpgrage auto’s, het wegduiken voor kiezelstenen en schoenpunten. Ik zette je in bad en streelde je gelaten kopje. Het water spoelde je eerste, trieste leven dat onherroepelijk naar de dodenperrera leidde voorgoed weg. Je besefte dat toen nog niet.

Knuffelen, een nieuwe vorm van contact. Niet onprettig vond je dat, maar je vocht eerst nog tegen de overgave, ik zag dat wel. Later op de avond gaf je toch toe. Ach je had al voor heter vuren gestaan.

Brief aan Floor II

Aan jouw kant van de zetel, welgeteld een jaar later, rust je gedurende de hele dag uit van een lange nacht. Zo gaat dat elke dag. Af en toe draai je je op de rug, grommelt wat en houdt daar pas mee op wanneer we je instructies begrijpen. Je buikje is het aaien nog het snelst gewend geraakt.

Wanneer ik vind dat het genoeg geweest is, moedig ik je minutenlang aan om te gaan wandelen. Vervolgens strek je onder een langgerekte geeuw de vorstelijke stelten en gun je me mijn pleziertje, al sta je daarvoor bijtijds duizend angsten uit wanneer mijn soortgenoten te dichtbij komen. Ach je hebt al voor heter vuren gestaan.

Etensresten recycleren, een integer project dat je met groot engagement waarmaakt. Ik kan het niet genoeg aanmoedigen. Alleen... we moeten het bij gelegenheid nog eens hebben over de definitie van etensresten. Ik koester namelijk het vermoeden, en dat ligt ongetwijfeld aan onze verschillende moedertaal, dat daar enige verwarring over bestaat.

Nog één ding. Ik weet dat ik had gezegd, bij je adoptie, dat ik op alle mogelijke trauma's en bijbehorende stoornissen voorbereid was. Maar dat snurken... Floor toch, elegante dames als jij betaamt dat toch echt niet en laten we eerlijk zijn, zo diep kan je ’s nachts toch niet meer inslapen na een ganse dag platte rust? Een beetje minder boomzagerijvolume zou fijn zijn. Het is maar een vraag, denk er gerust nog eens over na, tussen je schoonheidsslaapjes door.

Liefs,

je adoptiemama

Kdootje

2009-04-27T22:32:00.006+02:00

Men neme een handvol knikkers, een kartonnen doos, een rol cadeaupapier en een ziekenhuisbed. Men knipt middels een schaar een gat in de kartonnen doos, zodat de rol erin past. Dan legt men de doos op het voeteneind van het ziekenhuisbed en duwt op de afstandsbediening zodat het voeteneind in de juiste stand komt, de verpleegster noemt dat: het bed breken.

Mochten mijn benen op het bed liggen, ze zouden nu een omgekeerde V vormen. Maar dat doen ze niet langer, ze staan achter mijn zoontje van de ene voet op de andere te dansen van plezier. Mijn zoontje danst ook, van de opening aan het uiteinde van de rol tot aan het gat waar de knikker vanzelf in de doos rolt.

Zo lig je maandenlang te kniezen op die afgeleefde matras in een desolaat huis zonder kinderkreten. Geen ruggegraat, lijkt het wel. Of een nieuwe die zich nog moet leren rechten. En zo sta je opeens te giechelen als een opgedraaide kleuter samen met een authentieke, opgedraaide kleuter die z'n geluk niet op kan met zijn nieuwe knikkers. ‘Kdootje mama jeuk!’

Men neme een handvol titanium bouten, een set kapotte wervels, een rol cadeaupapier en een ziekenhuisbed. Men schroeft de bouten in de wervels, zodat de vleugels erin passen. Dan pakt men de rug zorgvuldig in en legt hem zachtjes op het ziekenhuisbed. De verpleegster voorspelde dat ik zou gaan ontpoppen.

En zo sta je opeens te giechelen als een opgedraaide kleuter samen met een authentieke, opgedraaide kleuter, terwijl je je geluk niet op kan met je herwonnen moederschap. Kdootje dokter leuk.

Verrader

2009-04-25T13:20:00.005+02:00

Op jouw slaap

pompt een ader

hij verradert

wat maar moeilijk

slijt.

ik versmacht hem

met kussen,

een knelverbandje

verzoenering

Oogkleppen

2009-04-11T15:21:00.006+02:00

Soms bekruipt me de surrealistische opwelling om mensen te laten zien wat ik zie. Ik wil de straat en de mensen die haar stenen bewandelen zwart-wit kleuren zodat men opnieuw naar zichzelf en mekaar zou kijken. Echt kijken. Zien dus.
En ik zou inzoomen op kruipertjes die dromerig vooruitgeduwd in hun buggy's hangen en nadien op hun mama's met koopjes in hun ogen en verbetenheid op hun wenkbrauwen. Op de gezichten van de chauffeurs aan het licht zou ik even scherp stellen en dan bij het vertrek op hun draaiende banden waarvan de druppels regenwater spatten op de bruine bekraterde kinderkopjes. Grijze lucht, zwanger van nieuwe druppels, het zou een slotbeeld kunnen zijn. Dat of het gezicht van een oude vrouw die, terwijl ze haar regenkapje van haar gesteven krullenkapsel neemt, naar de hemel kijkt met smekende, dichtgeknepen oogjes. Toe, mijn plix ligt juist zo goed.

Zo vaak wil ik de lens van mijn camera laten opzuigen wat mijn gezichtsveld passeert, zodat ik het zelf niet meer hoef te doen. Dan zie ik te veel en wil ik het delen met anderen, al dat moois waar iedereen zomaar aan voorbij loopt en ook, al dat lelijks waar iedereen even benig voorbij loopt. Dat is nu het verschil, bij mij komt het allemaal even waarneembaar binnen. Mooi of lelijk, geen kleurenfilter, geen sluitertijd, geen lenskapje... alles perforeert mijn netvlies en mijn hersenen blijven registeren. Ik verdrink in beelden. Indrukken die ik wil verwerken in nieuwe vormen, nieuwe sculpturen. Ik wil ze tonen, stukken weggeven, mijn geheugen ledigen. klikken op de knop 'Share'.

In mijn hoofd ben ik regisseur maar niemand hoort mijn aanwijzingen. Iedereen gaat zijn gang, loopt in zijn pas, passeert mij en m'n lens. Soms zou ik twee oogkleppen willen zijn.

Frida Hyvönen

2009-04-09T11:14:00.005+02:00

Wie houdt van akoestische piano, ritmische en eigenzinnige melodieën die tot je eigen verbazing dusdanig blijven hangen dat je ze loopt te neurieën op straat, moet zeker eens naar Frida Hyvönen beginnen luisteren.
Inderdaad, wederom heeft een Scandinavische schone me met haar singer/songwritertalenten kunnen magnetiseren. Het is geen toeval dat ook deze muzikale ontdekking weer een Zweedse artieste blijkt, met overigens Finse grootouders, en het etiket van Indie en Lo-Fi opgeplakt krijgt. Dit begint het leidmotief van mijn muzikale geaardheid te worden.
Haar doorbraakhit 'I drive my friend' is een mooie résumé van haar capaciteiten. Net als de leadsinger van Lykke Li, is ze in het bezit van een uniek stemgeluid, alleen galmt haar timbre warmer en rijper door de luidspreker. De Zweedse sirenes hebben wel hun gevoel voor meeslepende deuntjes en interessante songteksten gemeen. De prachtige vertolking van de cover 'Drive' van REM is niet terug te vinden op haar eigen albums maar op een verzamelplaat als tribuut aan laatstgenoemde, de intimistische sfeer benadrukt haar zangkwaliteiten en haar perfect daarop afgestelde pianospel.
Haar virtuoze vingers en toonvaste stembanden maken van haar een geweldige life performer, iets wat je van de huidige voorgekauwde prefabzangers niet meer kan voorwenden. Getuige hiervan een amusante improvisatie met twee bevriende artiesten in de kleedkamer voor een optreden wanneer ze a capella en harmonieus het liedje 'Birds' ten beste geven. I rest my case.

Hand, schouder, tik.

2009-04-08T12:42:00.004+02:00

Amper merkbaar. Neus, knie, tik. Het doet bij haar dienst als een erkentelijk schouderklopje, een oprechte dank je wel. Hoe vaak deel jij er één uit aan degene die iets voor je doet? Ook al vervult die persoon gewoon zijn taak. Misschien ontbrak het hem of haar vandaag echter aan goesting of werd diens gemoed bezwaard door persoonlijke perikelen. En toch, om jou terwille te zijn, kwam hij of zij je tegemoet. Het is nochtans simpel. Hand, schouder, tik.

Zoals je liefste elke week zonder mopperen de stinkende, logge vuilniszakken naar buiten draagt. Of de kassierster je bij elk bezoek een gratis glimlach bezorgt. De onthaalmoeder die jouw kindje zomaar over z’n bol aait. Hand, schouder, tik. Het zou de goesting kunnen ontketenen of besoignes tijdelijk doen vergeten.

Zo krijg ik elke dag een dankjewel van mijn trouwe vriendin wanneer ik haar brokjes in de kom strooi of haar drinkwater bijvul. Zomaar. Zelfs al doe ik gewoon mijn plicht. Neus, knie, tik. Het erge is dat het mij eerst niet eens opviel. Dat ik zo’n mooi gebaar niet eens in dank afnam.

Dat doe ik vanaf nu dus wel en ik deel ze zelf ook uit. Ik zou namelijk niet willen dat mijn man het vuilnis laat staan, dat de kassierster fronsrimpels krijgt of de onthaalmoeder mijn kindje pest.

Wie mij een plezier doet, weet wat te verwachten. Neus, knie, tik. Of hand, schouder, tik. Kies er maar één uit.

Luwte

2009-04-07T16:58:00.003+02:00

Ik durf mij soms arglistig
neervlijen in de leemte
tussen luistere stilte
en melancholie.

Niet uit gelonk naar
lanterfanter maar
uit lome
gelukzaligheid.

Wimpers krullen
langer dan tenen
om walvistranen
heen,

daar waar
wijsheden
wispelturig zijn
van wezen.

Lies

2009-04-05T15:34:00.004+02:00

“Of dat ik eens naar zijn lies wilde kijken.”

Ze knippert nadrukkelijk met haar ogen, wijst op haar eigen lies en gesticuleert ter plaatse op ietwat verontruste wijze om aan te tonen welke streek hij eigenlijk bedoeld had. Ik lach mijn weerzin weg.

“Of dat ik eens naar zijn lies wilde kijken, maar zo ben ik niet zene, nee nee, niet met mij hè, vriend.”

Ze schuift de marineblauwe, zwaar slepende gordijnen dicht en duwt op het knopje van de magnetische golfoven, ik trek m’n blousje over mijn hoofd, leg het netjes opgevouwd op een stoel en kijk afwachtend rond. The Doors schallen door de luidsprekers en ik kan me niet herinneren dat ik ‘Light my fire’ ooit op een minder geëigend moment te horen heb gekregen.

"Is't niet te warm?"
Ik drapeer mezelf op de tafel, mijn onderrug mikkend richting compres, knieën opgetrokken, armen gekruist en geheven wenkbrauwen. Dat laatste is een uitnodiging om mij het vervolg te vertellen.

“Wat hadde gedacht, niks meer van gehoord hè. Ge ziet wel, wie weet wat had hij in zijn broek zitten!”

Gedonder

2009-04-01T16:07:00.008+02:00

(waar gebeurd, ergens in de namiddag van deze mooie lentedag)

“Maakt da ge hier zijt!”
Je zwijgt en je jonge lichaampje verstijft want hij snelt donderend op je af.
“Maakt da ge hier zijn, zeg ik u!” dat zijn stem overslaat is je niet ontgaan.

Je wacht met opgespannen schouders af wat er gaat gebeuren. Hij pakt je hardhandig beet bij je arm, knijpt ferm door en trekt je mee. Ik zie je mond scheeftrekken in een pijnlijke grimas, maar je zwijgt.
“Altijd hetzelfde met u, nooit eens kan het plezant blijven, altijd moet gij onnozel doen.”
Je zwijgt want je weet dat dit het beste is, maar ik zie de angst in je ogen. Je loopt trappelend mee, trachtend de pas bij te houden van zijn lange, kwade benen. Je zoekt houvast aan de vensterbank van een huis dat je passeert.
“Overal afblijven zeg ik u, wat is dat toch met u, onnozelaar!”
Je begint ingehouden te jammeren terwijl je onzeker rondkijkt of er misschien iemand meekijkt. Ik sla mijn ogen neer om je de schaamte te besparen, maar sla ze dan terug op, in een opwelling om je bemoedigend toe te lachen.

Jullie kruisen mijn pad en ik spits mijn oren.
“Ik zal die mevrouw haar hond eens vragen u te bijten, als ge niet luistert.”
Mijn hart klopt in m'n keel, maar dat zie jij niet.
“Laat mijn hond hier buiten,” wil ik brullen.

“Maakt dat ge meekomt, godverdomme!” Je hangt nog steeds aan zijn hand te bengelen, sneller als dit kunnen je benen niet en toch krijg je een paar flinke klappen op je broek. Je snikt gelaten, want protesteren werkt niet, dat weet je.
“Plezant hè. Hebde nu uw goesting? Nooit wilde gij luisteren, altijd onnozel doen.”
Je zwijgt en zwijgt, je hoofd verslagen naar de grond die je voeten zo snel wegstampen als ze maar bij machte zijn.

Ik heb jullie nog achterna geroepen. Dat hij beter kon ophouden want dat je al lang bezig was flink te zijn. Hij keek zelfs om en lachte eens vriendelijk. Even dacht ik een kans te zien om op hem in te kunnen praten. Hem minzaam uit te leggen dat jij een kind bent en dat het gewoon jouw taak is om elke dag een beetje stout te zijn, zodat wij ons van onze taak kunnen kwijten, opvoeden.

En dat je hoort op te houden met donderen als het onweer voorbij is.
Maar ik ben een andere straat ingeslagen, want mijn keel zat dicht en mijn ogen zaten vol. Ik heb mijn hond eens goed vastgepakt, bij gebrek aan jou. Ik hoop zo hard, dat het goedkomt met je. Je bent nog zo jong, ik schat een jaar of 4.

Neer

2009-03-31T11:55:00.009+02:00

(deze foto kreeg ik als aanzet van een mysterieuze dame)

Dit verhaal is tijdelijk afwezig wegens deelname aan de Hendrik Prijs-prijs (jawel, dit is geen tikfout). In december wordt het vonnis uitgesproken en mag u het hopelijk terug thuis verwachten.
U mag een boodschap achterlaten of in december terug langskomen.

Fruitgedreven

2009-03-22T12:51:00.017+01:00

Dit gedicht is tijdelijk afwezig wegens deelname aan de Guido Wulms-prijs. In december wordt het vonnis uitgesproken en mag u het hopelijk terug thuis verwachten.
U mag een boodschap achterlaten of in december terug langskomen.

Een rivier van tijd.

2009-03-20T13:48:00.008+01:00

geschreven n.a.v. vrije schrijfopdracht op Everything is a story, foto van Karel Brits

Het is nog donker wanneer mijn zussen en ik gewekt worden door geroer in pannen. Moeders stommelende geluiden verjagen de laatste resten van onze dromen. Onder wollen dekens schudden we één voor één ons slaapvel af. In het duister van de vroege ochtend tracht ik geduldig mijn vastgevroren lip los te trekken van mijn laken. Men zegt dat je iemands adem voor je ogen kan zien bevriezen in deze periode van het jaar.

“Kobe! ” De stem die m’n naam roept is niet die van m’n moeder. “Kobe, wordt eens wakker!” De kosmos scheurt. Tijd en ruimte sijpelen door de barsten weer op hun plaats, het delicate glas van tegenwoordige tijd loopt vol en ik zwem er middenin. Met een ruk schiet ik uit m’n bed, m’n kamer, ons dorp. Ik open m’n ogen en kijk recht in de boezem van mijn Gaby. “Kobe, Mireille is hier. Met Leo’ke.”

Een kind van iets meer dan een jaar staat voor mij te wankelen, zijn ruggengraat zwalpend op z’n knoddige beentjes, zich moedig concentrerend om op me toe te stappen. Ik vang hem op en doe hem kirren door hem telkens weer van de grond te tillen. Gaby begint pannekoeken te bakken. Mireille neemt Leo mee naar de keuken waaruit geluiden van geroer in potten en gescharrel in kasten komen aangewaaid. Het gedempte gegiechel, Leo’s geschrei, Mireille’s lieflijke bemoedering, het klinkt allemaal steeds verder weg. Het vertrouwde geruis zaait oeverloze rust over mijn lijf en geest. Het glas loopt weer leeg, de tijdsader verandert van stroom, stuwt naar contreien waar ik zo lang gewoond heb, waar mijn lichaam nog weerstand bood tegen ontbering en natuurkrachten.

Moeder schept de assen van vorige avond in onze klompen, onze leren schoentjes zijn niet bestand tegen sneeuw. In de pannen begint de havermout open te breken, laat zich vullen met kokende, verse melk. Straks zullen onze maagjes, loom en verzadigd, een innerlijke warmtekruik vormen tegen de hardvochtige winter. De kadans van onze stappen in de enkelhoge sneeuw doet het gekakel van mijn zussen in m’n oren verstommen tot gemoffeld gefezel. Engeltjes die zingen noemt moeder het als de zussen weer eens bezig zijn. Ik zwijg en luister naar hun onzinnige raadseltjes, hun verzonnen woorden, het eindeloze gegiechel. Heerlijk om niets te moeten zeggen. Ik ben een spion zonder vijanden.

Voor we gaan slapen leest moeder een verhaaltje voor. We houden elke keer alle zes onze adem in als de heks gevangen wordt. Het wordt moeilijker om m’n ogen open te houden, moeders woorden klinken magnetiserend. M’n gedachten worden steeds vloeibaarder. De klank van haar stem dijt uit als een stemvork die resoneert tot in het diepste van mijn ziel. De tijd druipt onmerkbaar tussen de voegen van wat eens een muur was in mijn universum. Zo verglijdt hij samen met mij naar onontgonnen terrein. Ik kan nu enkel nog loslaten. Aan deze kant van de muur kerft de tijd een rivier in een dimensieloze ruimte.

Ergens, aan de andere kant van de muur hoor ik stemmen. Ze klinken geagiteerd, bezorgd, roepen een naam. Het zou me iets moeten zeggen, maar ik voel enkel nog de begeerte om niet meer te weten. Hier kan ik tegelijk zwemmen en niet zwemmen, in de rivier van tijd ben ik overal tegelijk. Het is er eindeloos groter dan in mijn glas aan de ander kant. Ik hoor tegelijk alles en niets, mijn zussen, mijn Gaby, de laatste klop van mijn hart. Dan enkel nog een klaterende rivier.

Zie jij wat ik zie?

2009-03-16T21:40:00.003+01:00

(geschreven n.a.v. een schrijfopdracht geïnspireerd door een foto van Frank Wouters(c) op http://everythingisastory.net/index.php)

Ik zie ons daar nog zitten, op dat bankje, mijmerend bij ons lievelingsdoek ‘Die Zärtlichkeit der Sfinx’. Jij dacht eerst dat het een tijger was, maar die hebben zwarte strepen, geen vlekken. Ik ben nog steeds van mening dat het een lynx is en dat de heer Khnopff zich van letters heeft vergist. Die avond aten we voor de laatste keer op restaurant. In de weken die daarop volgden werd je daarvoor te moe door de chemotherapie.

Of je onze uitstapjes mist, wil ik vragen, maar ik heb mijn stem hier nog niet teruggevonden. Jij duidelijk wel, je tatert aan één stuk door, je bent hier dan ook al langer. Hier heb je je omringd met de dingen waar je zo van houdt: kunst en natuurelementen, een replica van ons lievelingsdoek hangt centraal, daaromheen nog enkele schilderijen waar je altijd kippevel van kreeg. Ik zie planten en een kabbelende waterconstructie zorgt voor een rustgevende sfeer. Je hebt je duidelijk geamuseerd met de inrichting.

Je vraagt of ik zie wat jij ziet. Ik kijk je niet begrijpend aan. Je wijst naar je interieur en je kunst en ik knik. Je lijkt opgetogen en zegt dat het begonnen is. Wat je hiermee bedoelt kan ik niet vragen, mijn stem werkt nog steeds niet. Terwijl ik rondkijk, zoekend naar verdere herkenningspunten, merk ik dat er steeds meer meubels en curiosa voor mijn ogen verschijnen. Bizar. Heb ik dan daarnet niet goed gekeken? Je ziet mijn verwondering en er verschijnt een ondeugende glinstering in je ogen. “Zie jij wat ik zie?,” schater je bijna. Het begint, wil ik antwoorden en nu moet ik ook innerlijk lachen.

Je gaat op je favoriete Louis XIV stoel zitten en drapeert je renaissance gewaad over de fuchsia kussens die nauwgezet met brocaat ingenaaid zijn. Daarnet had je nog je gewone kleren aan. Je ogen sluiten zich als toen die nacht dat ik aan je bed waakte. Je kneep nog een laatste keer in mijn hand en slaakte een bodemloze zucht. Sindsdien heb je je ogen niet meer geopend voor mij. Tot vandaag.

Ik merk dat je sneller begint te ademen. De lucht naast je lijkt om te slaan in een soort nevel, je haren verkleuren van grijs naar donker goudblond en terwijl de waterdamp rondom je vibreert, vervormt je lichaam. Nu word ik bang. Is het dan al voorbij? Ik had je net teruggevonden. Maar tegen mijn verwachtingen in verdwijn je niet, je wordt enkel... jonger. Ja, dat is het, je huid wordt weer dun en elastisch met een flinke blos op je wangen. Ook je lichaam wordt minder knokig, de zachte glooiingen verspreiden zich naar de plaatsen waar ze horen en waar ik zo graag mijn handen over liet glijden. De nevel is opgeheven en je opent je stralende, vitale ogen.

“Zie jij wat ik zie?” vraag je triomfantelijk.

“Ja,” kraakt mijn stem eindelijk. Je glimlacht vertederd naar me. Ik wil je aanraken en steek mijn hand naar je uit.

“Heel gauw zul jij hetzelfde kunnen doen,” en je pakt mijn hand.

“Kunnen we dan samen zijn? Voor altijd?” Ik druk je tegen m’n borst aan.

Je knijpt geruststellend in mijn hand “Ja lieverd, voor altijd. Zolang je ziet wat ik zie.”

NB: Je kan het doek die Zärtlichkeit der Sfinx hier van dichtbij bezichtigen of in Het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen.

Lykke Li

2009-03-16T20:33:00.002+01:00

Prachtige Indie Electropop. Kippevelstem. De leadzangeres ondernam enkele duetten met landgenote en tevens bevriende artiest Robyn, bekend van With Every Heartbeat. Klik op de foto's voor een muziekclip op Youtube.

Fever Ray

2009-02-16T23:57:00.002+01:00

Fever Ray

Sfeervolle, tegelijk donkere alsook optimistische Indie Electropop uit Zweden. De evoquerende stem van de leadzangeres, Karin Dreijer Andersson, herken je misschien van een ander Zweeds muziekfenomeen The Knife. Fever Ray is een soloproject van Andersson terwijl haar muzikale en ook broederlijke wederhelft zich bezighoudt met o.a. het schrijven aan een heuse Opera. Dit tijdverdrijf is heerlijk om je batterijen mee op te laden. Klik op de albumhoes om een muziekclip op You Tube te beluisteren.